دو شبِ بارونی..

اون شب هم بارون میومد، خوب یادشه، شب سختی بود، چهار بعد از ظهر راه افتاد و شب رسید شمال. توی دو سال گذشته هروقت که رفته بود شمال مستقیم می رفت اون سوئیت قشنگِ ساحلی. یعنی قرار همیشگی شون اونجا بود. نگار زودتر می رفت تا غذا درست کنه و اونجا رو جمع و جور کنه تا پویا برسه، هروقت که پویا می رسید پشت در قایم می شد و به محض ورود همدیگه رو مثل دیوونه ها بغل می کردن. گوشیش خاموش بود. مجبور بود بره دم خونه ای که اجاره کرده بودن. زنگ زد و صدای دختری غریبه از اون سمت گفت بله؟.. ترسید..ببخشید میشه به نگار بگید بیاد پشت آیفون؟..نیستش..کجاست؟..چند روز پیش رفت اهواز..خانوم تو رو خدا اذیت نکن،بگو بیاد..نیلوفر بیا ببین این پسره چی میگه..خانوم نگار کجاست؟..دیروز رفت اهواز..مطمئنی؟...آره، وسایلش رو جمع کرد و رفت..خانوم بیا پایین لطفا ببینم چی شده..وقی اومد پایین اصلا متوجه حرفای دختری که تازه مثل وحشت زده ها از خواب پریده بود نشد. منتظر بود زودتر بره بالا تا عربده بکشه. می خواست به زمین و زمان فحش بده. گوشی تو دستش می لرزید. نمی دونست به کی زنگ بزنه و کجا بره این ساعت شب. رسید سر کوچه. دربست..کجا؟..نمیدونم..چی؟..ترمینال. می لرزید. هوا خیلی سرد بود. شیشه ماشین رو کشید بالا. می دونست گوشیش خاموشه ولی باز شماره می گرفت. روشن کن، ببین کجام من. الو ناصر شماره مامانِ نگار رو می خوام، داری تو؟..چی میگی؟، شماره اونو من از کجا باید داشته باشم؟..ببین، گوش کن، من شمالم، نگار گوشیش خاموشه، نمیدونم چه گهی بخورم..تو کی رفتی شمال؟..نمیدونم هیچی نمیدونم.. آقا چقدر میشه؟..ممنون..خاک بر سر من ناصر..آروم شو پویا..گفتم شب تولدش میام خوشحالش می کنم، کنار همیم، خاک بر سر من..کی میرسی تهران؟..نمیدونم بهت خبر میدم. وارد ترمینال شد. خبری از ماشین های شخصی نبود. تنها ماشین واسه تهران یه اتوبوس بود که 12 راه می افتاد. بلیط همون رو گرفت و رفت بیرون. زیر بارون راه می رفت. شماره می گرفت ولی باز خاموش بود. سعی می کرد آروم باشه تا شماره مامانش رو یادش بیاد، با تمام تنفر ولی تنها کسی بود که می تونست به وسیله اون از نگار خبر بگیره و ببینه کجاست. باورش نمیشد بی خبر رفته باشه. یک ساعت تمام پرسه زد تا ساعت 12 که سوار اتوبوس شد. رفت صندلی های آخر نشست تا راحت باشه. شوفر اومد و ازش خواست که بره سرجاش بشینه ولی وقتی حال داغونش رو دید بیخیال شد و گفت راحت باش داداش. طوری گفت که انگار از این مسافرای شبونه زیاد داشتن. کسی که تو این سرما دوازده شب راه بیفته از اون شهر بره به سمت تهران حتما حالش خوب نیست. اشک می ریخت و شوکه بود، سرش درد می کرد. تازه راه افتاده بود که نگار زنگ زد. از اس ام اس هایی که بعد از روشن کردن بهش رسیده بود فهمید که پویا رفته شمال..پویا کجایی؟..نگار گریه نکن..چرا رفتی؟..اومدم خوشحالت کنم، نبودی، ببین تنها دارم برمی گردم..نکن،گریه نکن..کجایی؟ چرا رفتی؟..نمی تونستم بمونم دیگه..کی شبِ تولدت می خواد آرومت کنه؟ کی می خواد باهات تا صبح حرف بزنه؟..تموم شد دیگه..تورو خدا اینو نگو..یه اشتباه بود همه چی..نگو، درست میشه..دیگه چیزی درست نمیشه..من درستش می کنم..نمیشه، بفهم..نمی فهمم، نمی خوام بفهمم، دارم جون میدم..چرا رفتی دم خونه؟..من دارم می میرم تو میگی چرا رفتم دم خونه؟..تو میدونستی بهت زنگ می زنم..ولی نمیدونستم بهم دروغ میگی..الان کجایی؟..دارم برمی گردم تهران..گوشیش هشدار باطری داد. نگار من گوشیم الان خاموش میشه، فقط گوشی رو روشن بذار، تورو خدا فردا صبح بهت زنگ می زنم که حرف بزنیم، فقط حرف بزنیم، من میام اهواز..نیا، فایده نداره، دیگه منو نمی بینی..بذار حرف می زنیم فردا، خواهش می کنم خاموش نکن، تولدت مبارک، الو، الو نگار..گوشیش خاموش شد. رفت جولو پیش راننده، ده دوازده مسافری که توی ماشین بودن همه خوابشون برده بود و فقط یه دختر کم سن و سال تنها نشسته بود، هدفون رو گوشش بود و سرش رو تکیه داده بود به شیشه ی بخار گرفته ی اتوبوس. آقا اینجا جایی ندارید بشه گوشیمو بزنم به شارژ؟..نه..جایی هم می ایستید؟..تا دو ساعت دیگه..رفت عقب و نشست سرجاش. یکم آرومتر شده بود ولی می ترسید. خوابش برد. ساعت 5 بود که رسید ترمینال تهران. تا ساعت 6 و 7 نمیتونست بره خوابگاه چون در بسته بود و کسی نبود که بازش کنه. رفت تو ترمینال. گوشیش رو زد به شارژ. نه خبری از اس ام اس بود و نه تماس از دست رفته. باز دنیا رو سرش خرب شد. زنِ جنده ای که عاقبتش با ترمینال های شهر گره خورده بود از کنارش رد شد. با خودش گفت من اگه جای درست حسابی داشتم الان اینجا نبودم، حالا تو ام می خوای آویزون بشی؟ رفت روی یکی از صندلی ها نشست. سربازای زیادی خوابیده بودن. ساعت نزدیک 6 بود که ترمینال در حال شلوغ شدن بود. هوا هنوز تاریک بود که اومد بیرون. سیگارش رو روشن کرد و رفت به سمت مترو. وقتی رسید خوابگاه چند ساعت بیهوش شد. بیدار که شد نگار زنگ زده بود. بهش زنگ زد و قانعش کرد که بره اهواز و ببینش. بلند شد رفت بیرون با پولی که واسه کرایه سوئیت و خرجِ شمال کنار گذاشته بود (با خودش می گفت چه رویایی) بلیط پرواز ساعت 9 شب اهواز رو گرفت.

ساعت 11 شب بود که از آخرین قطار پیاده شد و از ایستگاه مترو اومد بالا. بارون شدیدتر شده بود. شروع کرد به راه رفتن. ساعت از 12 گذشت ولی خبری نبود. حالا بعد از چند ماه روزِ تولدش بود. نصف شب زیرِ بارون و پیام ها و زنگ هایی که از آدمای مختلف روی گوشیش میومد. پس چرا خبری از نگار نیست. ساعت 1 بود که رسید خوابگاه. خیس بود. هم صورتش هم لباس هاش. 24 ساعت گذشت و حالا 27 فروردین بود. شبِ تولدش چه کردم و شب و روز تولدم چه کرد؟ هر دوشب بارون میومد، آسمون زار میزد. بارونِ بهاری سوزِ بیشتری از بارون زمستون داشت. آدمِ با توقعی نبود ولی منتظر یه «یاد» بود. یادی که هیچ وقت سراغش رو نگرفت. حقش هرچی که بود این نبود.