دادائیسم هنری یک مدعی

تزریق امید!

payamnikfard — Sat, 28 Apr 2012 02:41:00 GMT

همه ی آدم ها یک سری لذت ها در زندگی شان دارند که فقط کافی است کشف اش کنند و مشغول بازی با آن ها شوند تا بتوانند سرخوشانه به ادامه ی زندگی فکر کنند. حتی من که همیشه محکوم ام می کنند به سیاه نمایی در زندگی و کار و همه چیز، چیزهایی دارم که وقتی سرگرم شان می شوم فارغ از تمام ناامیدی ها به زورِ تزریقِ سرنگِ امیدی که ناشی از همین چیزها می شود سعی می کنم به زندگی فکر کنم و ادامه دهم. این روزها همه چیز در حال جور شدن است برای یک شروع قدرتمند. انجمن سینمایی جوانان لطف کرد و بلاخره به یکی از فیلمنامه های من مجوز ساخت داد و افتحار داد که تهیه کنندگی آن را هم بر عهده بگیرد. خب برای من چه چیزی بهتر از این؟ اینکه مشغول به دنیایی شوم که آن را دوست دارم و درش زندگی می کنم؛ «سینما». چه چیزی لذت بخش تر از خلق یک دنیای دیگر است؟ در همین هفته ی گذشته با چند تن از دوستان و بزرگان افتخار یک سفر کوتاه داشتم که در آن مدام حرف از امید و آینده بود. حرف هایی که از درون آن ها، به خصوص آن هایی که خطاب به من بود کلی امید گرفتم و آینده ام را در آن ها دیدم. این روزها همه چیز در حال جور شدن است به غیر یک چیز که جایش خیلی خالی است. همین امید باعث می شود که برای برگرداندن اش تلاش کنم. شما هم بگردید دنبال آن چیزی که ازش لذت می برید و حسابی مشغول به آن شوید تا از درد روزمرگی و تنهایی خلاص گردید.

نگار، پویا، یا هر شخصیت مقدس دیگه ای که من از آن ها در وبلاگم نام می برم همگی نمود عینی ای دارند که شاید در برخی موارد با کمی اغراق به روی وبلاگم می آیند. تجربیات تلخ و شیرین این شخصیت ها برای خیلی ها پیش آمده که به راحتی آن ها را می فهمند. شاید کمی از این دنیا خلاص شوم تا کمتر موجب آزارِ کسانی شوم که هنگام نظر دادن های شان اشک می ریزند و حتما در دل شان به من هم فحش می دهند. به هرحال این ها کسانی هستند که من در آینده کارهای زیادی دارم برای شان چه در فیلم ها و چه در نوشته هایم.

نمایشگاه کتاب هم در حال نزدیک شدن است و پیشنهاد می کنم به راحتی از کنار آن نگذرید. ده روز زندگی در فضایی که اگر از گشتِ ارشادِ دم درش سالم عبور کردید حتماً داخل به شما خوش خواهد گذشت. شاید تنها ناراحتیِ نمایشگاه امسال نبود نشر «چشمه» باشد ولی به هرحال دیگر عادت کرده ایم به این نبودن ها و توقیف ها. مهدی موسوی با کتاب «حتی پلاک خانه» را مطمئناً همه مان را سوپرایز می کند. سیامک عباسی عزیز هم بلاخره مجموع ترانه هایش را روانه نمایشگاه می کند. از انتشارات نیلوفر هم خبرهای خوبی می آید.

داستان (5)

payamnikfard — Tue, 17 Apr 2012 03:41:00 GMT

دو شبِ بارونی..

اون شب هم بارون میومد، خوب یادشه، شب سختی بود، چهار بعد از ظهر راه افتاد و شب رسید شمال. توی دو سال گذشته هروقت که رفته بود شمال مستقیم می رفت اون سوئیت قشنگِ ساحلی. یعنی قرار همیشگی شون اونجا بود. نگار زودتر می رفت تا غذا درست کنه و اونجا رو جمع و جور کنه تا پویا برسه، هروقت که پویا می رسید پشت در قایم می شد و به محض ورود همدیگه رو مثل دیوونه ها بغل می کردن. گوشیش خاموش بود. مجبور بود بره دم خونه ای که اجاره کرده بودن. زنگ زد و صدای دختری غریبه از اون سمت گفت بله؟.. ترسید..ببخشید میشه به نگار بگید بیاد پشت آیفون؟..نیستش..کجاست؟..چند روز پیش رفت اهواز..خانوم تو رو خدا اذیت نکن،بگو بیاد..نیلوفر بیا ببین این پسره چی میگه..خانوم نگار کجاست؟..دیروز رفت اهواز..مطمئنی؟...آره، وسایلش رو جمع کرد و رفت..خانوم بیا پایین لطفا ببینم چی شده..وقی اومد پایین اصلا متوجه حرفای دختری که تازه مثل وحشت زده ها از خواب پریده بود نشد. منتظر بود زودتر بره بالا تا عربده بکشه. می خواست به زمین و زمان فحش بده. گوشی تو دستش می لرزید. نمی دونست به کی زنگ بزنه و کجا بره این ساعت شب. رسید سر کوچه. دربست..کجا؟..نمیدونم..چی؟..ترمینال. می لرزید. هوا خیلی سرد بود. شیشه ماشین رو کشید بالا. می دونست گوشیش خاموشه ولی باز شماره می گرفت. روشن کن، ببین کجام من. الو ناصر شماره مامانِ نگار رو می خوام، داری تو؟..چی میگی؟، شماره اونو من از کجا باید داشته باشم؟..ببین، گوش کن، من شمالم، نگار گوشیش خاموشه، نمیدونم چه گهی بخورم..تو کی رفتی شمال؟..نمیدونم هیچی نمیدونم.. آقا چقدر میشه؟..ممنون..خاک بر سر من ناصر..آروم شو پویا..گفتم شب تولدش میام خوشحالش می کنم، کنار همیم، خاک بر سر من..کی میرسی تهران؟..نمیدونم بهت خبر میدم. وارد ترمینال شد. خبری از ماشین های شخصی نبود. تنها ماشین واسه تهران یه اتوبوس بود که 12 راه می افتاد. بلیط همون رو گرفت و رفت بیرون. زیر بارون راه می رفت. شماره می گرفت ولی باز خاموش بود. سعی می کرد آروم باشه تا شماره مامانش رو یادش بیاد، با تمام تنفر ولی تنها کسی بود که می تونست به وسیله اون از نگار خبر بگیره و ببینه کجاست. باورش نمیشد بی خبر رفته باشه. یک ساعت تمام پرسه زد تا ساعت 12 که سوار اتوبوس شد. رفت صندلی های آخر نشست تا راحت باشه. شوفر اومد و ازش خواست که بره سرجاش بشینه ولی وقتی حال داغونش رو دید بیخیال شد و گفت راحت باش داداش. طوری گفت که انگار از این مسافرای شبونه زیاد داشتن. کسی که تو این سرما دوازده شب راه بیفته از اون شهر بره به سمت تهران حتما حالش خوب نیست. اشک می ریخت و شوکه بود، سرش درد می کرد. تازه راه افتاده بود که نگار زنگ زد. از اس ام اس هایی که بعد از روشن کردن بهش رسیده بود فهمید که پویا رفته شمال..پویا کجایی؟..نگار گریه نکن..چرا رفتی؟..اومدم خوشحالت کنم، نبودی، ببین تنها دارم برمی گردم..نکن،گریه نکن..کجایی؟ چرا رفتی؟..نمی تونستم بمونم دیگه..کی شبِ تولدت می خواد آرومت کنه؟ کی می خواد باهات تا صبح حرف بزنه؟..تموم شد دیگه..تورو خدا اینو نگو..یه اشتباه بود همه چی..نگو، درست میشه..دیگه چیزی درست نمیشه..من درستش می کنم..نمیشه، بفهم..نمی فهمم، نمی خوام بفهمم، دارم جون میدم..چرا رفتی دم خونه؟..من دارم می میرم تو میگی چرا رفتم دم خونه؟..تو میدونستی بهت زنگ می زنم..ولی نمیدونستم بهم دروغ میگی..الان کجایی؟..دارم برمی گردم تهران..گوشیش هشدار باطری داد. نگار من گوشیم الان خاموش میشه، فقط گوشی رو روشن بذار، تورو خدا فردا صبح بهت زنگ می زنم که حرف بزنیم، فقط حرف بزنیم، من میام اهواز..نیا، فایده نداره، دیگه منو نمی بینی..بذار حرف می زنیم فردا، خواهش می کنم خاموش نکن، تولدت مبارک، الو، الو نگار..گوشیش خاموش شد. رفت جولو پیش راننده، ده دوازده مسافری که توی ماشین بودن همه خوابشون برده بود و فقط یه دختر کم سن و سال تنها نشسته بود، هدفون رو گوشش بود و سرش رو تکیه داده بود به شیشه ی بخار گرفته ی اتوبوس. آقا اینجا جایی ندارید بشه گوشیمو بزنم به شارژ؟..نه..جایی هم می ایستید؟..تا دو ساعت دیگه..رفت عقب و نشست سرجاش. یکم آرومتر شده بود ولی می ترسید. خوابش برد. ساعت 5 بود که رسید ترمینال تهران. تا ساعت 6 و 7 نمیتونست بره خوابگاه چون در بسته بود و کسی نبود که بازش کنه. رفت تو ترمینال. گوشیش رو زد به شارژ. نه خبری از اس ام اس بود و نه تماس از دست رفته. باز دنیا رو سرش خرب شد. زنِ جنده ای که عاقبتش با ترمینال های شهر گره خورده بود از کنارش رد شد. با خودش گفت من اگه جای درست حسابی داشتم الان اینجا نبودم، حالا تو ام می خوای آویزون بشی؟ رفت روی یکی از صندلی ها نشست. سربازای زیادی خوابیده بودن. ساعت نزدیک 6 بود که ترمینال در حال شلوغ شدن بود. هوا هنوز تاریک بود که اومد بیرون. سیگارش رو روشن کرد و رفت به سمت مترو. وقتی رسید خوابگاه چند ساعت بیهوش شد. بیدار که شد نگار زنگ زده بود. بهش زنگ زد و قانعش کرد که بره اهواز و ببینش. بلند شد رفت بیرون با پولی که واسه کرایه سوئیت و خرجِ شمال کنار گذاشته بود (با خودش می گفت چه رویایی) بلیط پرواز ساعت 9 شب اهواز رو گرفت.

ساعت 11 شب بود که از آخرین قطار پیاده شد و از ایستگاه مترو اومد بالا. بارون شدیدتر شده بود. شروع کرد به راه رفتن. ساعت از 12 گذشت ولی خبری نبود. حالا بعد از چند ماه روزِ تولدش بود. نصف شب زیرِ بارون و پیام ها و زنگ هایی که از آدمای مختلف روی گوشیش میومد. پس چرا خبری از نگار نیست. ساعت 1 بود که رسید خوابگاه. خیس بود. هم صورتش هم لباس هاش. 24 ساعت گذشت و حالا 27 فروردین بود. شبِ تولدش چه کردم و شب و روز تولدم چه کرد؟ هر دوشب بارون میومد، آسمون زار میزد. بارونِ بهاری سوزِ بیشتری از بارون زمستون داشت. آدمِ با توقعی نبود ولی منتظر یه «یاد» بود. یادی که هیچ وقت سراغش رو نگرفت. حقش هرچی که بود این نبود.

داستان (4)

payamnikfard — Tue, 13 Mar 2012 01:04:00 GMT

واگنِ ۴

دستش رو برد توی موهای بلندش و اونا رو داد پشت گوشش تا بتونه شماره واگن روی بلیط رو ببینه و بدونه باید کدوم سمت بره. باد شدید بود و دست هاش از شدت سرما بی حس. فردی با کاوری که روش نوشته بود «راهنمای مسافرین» ازش چیزی پرسید، صدای موزیکِ توی گوشش انقدر بلند بود که هیچی نمی شنید. متنفر بود از این آدمایی که بدموقع مهربون میشن. اون موقع که باید باشن، نیستن، وقتی ام که نباید باشن، هستن. از فردِ مثلا راهنما که رد شد خندش گرفت، با خودش گفت طرف فکر کرده دفعه اولمه. حضور یه گله دختر فضای اونجا رو به شدت مغشوش کرده بود، بلندگوی راه آهن هم از توی سالن مدام تکرار می کرد که دانشجویان دانشگاه آزاد کرمانشاه به مقصد اهواز به سرگروه خود مراجعه کنند. حدس می زد که راهیان نور و این چیزا باشن ولی بهشون نمی خورد، یه عده به شدت سیبیل داشتن، یه عده دیگشون هم اصلا هیچی نداشتن! ته قطار دقیقا دم پله هایی بود که از سالن به سکو می رسید، به خاطر همین مسیر زیادی رو باید طی می کرد تا برسه به واگنِ 4. یه سری آدم سفید پوش به همراه زنان عبا پوش و یچه های بیچاره و دمپایی پوش و قد و نیم قد پشت سرش راه افتاده بودن. نیم نگاهی به بهشون انداخت و با خودش گفت آدمِ بدبخت، تا آخر عمر بدخته. بلاخره رسید دم واگن، بلیط رو تحویل مهماندار داد اونم شماره ی صندلیش رو از روی کاغذی که دستش بود خط زد و این یعنی یه آشغال اونجا رو اِشغال کرد. اینو بدون شک مهماندار توی دلش به پویا گفت. چون در حین گرفتن بلیط و خط زدن شماره صندلی مدام داشت چیزی ازش می پرسید ولی اون هیچی نمی فهمید تا این که طرف حسابی چپ چپ نگاش کرد و هدفونش رو از گوشش برداشت و گفت اهواز پیاده میشی؟ اونم در جواب گفت «خیلی دوست داشتم الان آمریکا یا حتی همین اربیل کردستان واسه کنسرت گوگوش باشم، ولی مجبورم که با مسافرای سرزمین نور همسفر شم برم اهواز» و درحالی که چپ چپ نگاش می کرد، رفت بالا و دنبال کوپش گشت. وارد کوپه شد. دو نفر نشسته بودن و با اولین نگاه فهمید که چه آدمای مزخرفی رو باید تحمل کنه. با اینکه واسه اون فرقی نمی کرد ولی نفر چهارم که وارد شد یه شیشه ایِ متوهم بود. از آخرین باری که خوابیده بود سه شب می گذشت، به محض حرکت قطار رفت اولین سیگارش رو زد تا تماشای غروب رو از دست نده. سیگار و موزیک و قطاری که بین دو واگن سه و چهارش می شد غروب آفتاب رو دید. «منو به حال خودم بذارین مردم، منو تمام پلشتی های این دردام، که قد تمام کرم های عالم دوستت دارم، که قد تمامیِ دوش ها می بارم، که درد می کشم قد پریودهای هفت روزت، که سر درد می کنم به سردردهای مرموزت، که با صدای تو، قطع کنم؟، نه بمان هنوز، که دوستم داری کمی بیشتر از دیروز، که لای سینه های تو بی هوا گریه شوم، که مست توی کوچه های غمت بدوم...» دوست داشت با این موزیک تا صبح انقدر کام بگیره و غروب ببینه تا پیکر بی جونش رو از راه آهن تا خونه تشییع کنن. برگشت به کوپه و مستقیم رفت تختِ بالا تا بخوابه. آخرای شب بود که چشم باز کرد. همه خواب بودن. این بار رفت بین دو واگنِ چهار و پنج سیگارش رو روشن کرد. گرسنه بود. از صبح تا حالا به جز یه شیرکاکائو هیچی نخورده بود. یکی که هم تیپِ خودش بود اومد پیشش ایستاد. سیگارش رو با فندک پویا روشن کرد و چیزی پرسید. قبل از اینکه هدفونش رو از گوشش برداره تا بفهمه طرف چی پرسیده، تو دلش گفت یکی به این احمق های کودن حالی کنه وقتی این سگ مصب تو گوشمه یعنی دوست ندارم صدای گه هیچ کدومتون رو بشنوم. «گیر نمیدن به سیگار اینجا؟» چند لحظه ای با عصبانیت ناشی از این سوال مزخرف نگاش کرد و در حالی که هدفونش رو میذاشت سر جاش گفت «نه بکش، من نصف سیگارای عمرم رو تو قطار کشیدم..» تو این ظلمت شب هیچی رو نمیشد دید، ماه و کوه و دشت و بیابون امشب، شب هم آغوشی و سکس گروهیشون بود. چون واقعا اون بیرون تاریکیِ محض بود.به خودش می گفت کاش تو این تاریکیِ لذت بخش بین خودشون به منم جا می دادن. فردای روزی که می رسید چهارشنبه سوری بود. این یعنی معرفی به محل بازداشتِ یک سال پیش و انگشت نگاری و این حرفا. چهار روز بعدش هم لابد جشن عید و اون احساسِ شادی که همیشه این موقع ها بین مردم هست. نمی دونست چرا میره و می خواد چیکار کنه، ولی می دونست که دلش تنگ شده و حتما این تنها دلیل رفتنش بوده. برگشت سرجاش و دراز کشید. با نور کم سوی بالای سرش چیزی رو می نوشت که اس ام اس اومد «سه روز دیگر، مراسم تقدیر از اسکاری های سینمای ایران» حالا بیشتر پشیمون بود از رفتن، با اینکه جند ساعت بعد این مراسم هم به لطف مسئولان فرهنگی لغو شد ولی بی شک یک لحظه حضور تو این جمع پرشور و لذت بخش رو ترجیح می داد به روزها ولگردی در شهری که هم تمام هستی رو بهش بخشیده بود و الهام بخش زندگیش بود و هم در آنِ واحد تمام اونا رو ازش سلب کرده بود. ولی با خودش می گفت اگه از ترس تهدید و اینا بگذرم، با خانواده و بچه هایی که همه اش خاطره اند چه کنم؟

جست و جوی یاد..

payamnikfard — Thu, 01 Mar 2012 00:23:00 GMT

دستانش بوی کراهت می داد..

ولی یادت از ذهن رفت و هوس جایش نشست..

آن جا بود که هوس هایت یادم آمد،

و هر لحظه،

هزار بار از این هوس بازی لذت بردم...

«پیام»

..................................................

سکانس آخر بهترین فیلم من در جشنواره سی ام

رویا: وقتی رفتی، من با یه مرد دیگه آشنا شدم، کنسرت دیشبم با همون رفتم، دیروز که خواست بیاد دنبالم حس عجیبی داشتم، دست و پامو گم کرده بودم، دلم لرزید، و این چیزی بود که تو ۱۴ سال گذشته تجربه نکرده بودم...فکر کردم تو هم باید اینو بدونی..

این حاصل سینمای نجیب ایران است

payamnikfard — Mon, 27 Feb 2012 23:43:00 GMT

این حاصل سینمای نجیب ایران است. سینمایی که سال هاست مورد هجوم انواع تهمت ها و توهین ها قرار گرفته. سینمایی که بنایش را ویران کردند تا مبادا جولان گاهی باشد برای امثال اصغر فرهادی. سینمایی که بدون هیاهو و بی ادعا پیش رفت و توانست به جایی برسد که امروز نماینده اش بر بلندترین قله سینمایی جهان قرار گیرد. سینمایی که خبر موفقیت اش را تمام رسانه های دولتی بایکوت می کنند. سینمایی که به ناحق زنان اش را نانجیب خواندند و منتظرند تا کوچک ترین اشتباه را در بوق و کرنا کنند. شب گذشته تمام جامعه هنری و عده زیادی از مردم ایران بیدار بودند. تا شاهد رسیدن پیام صلح دوستی شان به مردم دنیا باشند. بی شک سینمای ایران از این پس مسیر تازه و پر انرژی ای را پیدا خواهد کرد، مسیری که فرهادی آن را یافت و به همه ی ما نشان داد. 8 اسفند 90 در تاریخ سینمای ایران جاودانه شد. روزی که بزرگ ترین موفقیت هنری کشورمان رقم خورد. ای کاش می توانستیم این جشن ملی را در یک گردهمایی بزرگ برگزار کنیم. ای کاش این اتفاق را با تجلیل و استقبال از نمایندگان سینمای کشورمان در اسکار پاس بداریم. سپاس از اصغر فرهادی که بعد از مدت ها توانست اشک شوق را در چشم مان بنشاند.

حرام ولی مقدس!

payamnikfard — Wed, 22 Feb 2012 23:19:55 GMT

بوی کافور همه جا پیچیده بود، صدای شیون امانم را بریده بود، پسری جوان عربده زنان سر به دیوار می کوبید، دختری جوان جیغ کشید و بعد غش کرد، بچه های کوچکی که آنجا جمع شده بودندتوجهم را به خودشان جلب کردند. دلیل آن جا بودن شان کنجکاوی بود، ولی ترس از چهره شان می بارید. مامورانی که آن جا بودند از ورود بچه ها جلوگیری می کردند. هرنفر را که می بردند، جمعیتی پشت سرش راه می افتاد و آن جا به شدت خلوت می شد. با چشم خود دیدم که دو کودک دختر و پسر از زیر دست ماموران فرار کردند و وارد غسالخانه زنانه شدند.

از روزی که رفتم قبرستان حسابی درگیر آن فضای خاص شدم و به نوعی دارم با فلسفه ی مرگ کلنجار می روم تا شاید کمی بهتر آن را درک کنم. خیلی از بچه ها با توجه به دو سه تا مطلب (چرک نویس) گذشته ی وبلاگم از من در مورد «مرگ» یا بهتره بگم «خودکشی» پرسیده بودن. به نظر من «خودکشی» امری بسیار مقدس است. فردی که به سمتش می رود باید به یک مقام والا و ارزنده در درون خود دست یافته باشد تا بتواند از پس آن بربیاد. «خودکشی» برای من چیزی فراتر از یک فرآیند جهت رسیدن به مرگ است و مطمئنم تقدسی که از آن برای خود ساخته ام، اجازه نمی دهد روزی به سمتش بروم. اگرچه این روزها «خودکشی» مثل یک خمیر بازی، بازیچه ی دست عده ای شده و آن را وسیله ای برای تهدید دیگران می دانند تا بتوانند راحت تر به خواسته های خود برسند، ولی هستند هنوز کسانی که قبل آن که به باکره گی خود برای رفتن به بهشت! فکر کنند، غرض در فضایی می شوند که به «خودکشی» ختم می شود. بگذریم...

امروز که وارد کلاس شدم فهمیدم یکی از هم کلاسی هایم فوت کرده، وقتی بهت زده دلیل مرگش را پرسیدم، گفتند به ناگه در خانه خون ریزی مغزی کرده، بودن هیچ گونه ضربه ای.. من که باور نکردم و به زودی ازش سر در میارم، شما هم باور نکنید.

داستان (3)

payamnikfard — Sat, 11 Feb 2012 05:30:00 GMT

(در پشت صحنه فیلم جدایی نادر سیمین، یه جا شهاب حسینی با اشاره به نقش و شخصیتی که در فیلم بازی می کنه، میگه «دلم واسه حجت می سوزه..»، راستش منم این روزا دلم خیلی واسه این پویا می سوزه، اگه خواستین حس و حالش رو بهتر درک کنید، هم زمان با خوندن این متن حتماً آهنگ بارانِ امید رو گوش کنید.)

دلم واسه این پسره می سوزه..

«دختری در یک خوابگاه به وسیله انتشار گاز سمی توسط بخاری اتاقش در گذشت» این خبر را همان ابتدا که وارد خوابگاه شده بود، از دیگران شنیده و بعد هم رفته بود حسابی در موردش خوانده و پرس و جو کرده بود. خوابگاهی که دختر جوان در آن جان داده بود، نبش بن بستِ خوابگاهی بود که او تازه وارد آن شده بود و هر روز باید از دم آن می گذشت. با چیزهایی که فهمیده بود، مطمئن شد عامل مرگ دختر چیزی جزء خودکشی نبوده..

شیر را که باز کرد اول چند ثانیه چشمانش را بست و بعد بلافاصله افتاد روی تخت. صدایی ممتد از شیر، فضای اتاقش را پر کرد. صدا اذیتش می کرد، گوش هایش را محکم فشار می داد تا صدا را نشنود ولی بی فایده بود. بلند شد و شیر را بست. برگشت روی تخت، هدفون قرمز رنگ و خاک خورده اش را برداشت و زد به لپ تاپ کثیفی که جای انگشت های یک وحشی روی صفحه ال ای ادی اش خودنمایی می کرد. با این هدفون دیگر دغدغه بلندیِ صدای اسپیکر و مزاحمت واسه اتاق بغلی را نداشت. « گریه ات به حالم، کوه و در و دشت، از این جدایی.. می نالد از غم، این دل دم و دم، فردا کجایی؟ سفر بخیر، سفر بخیر، مسافر من.. گریه نکن، گریه نکن، به خاطر من..» با این آهنگ بزرگ شده بود، یا این آهنگ معنا و مفهوم واژه هایی را درک کرده بود که تا قبل از آن هیچی ازشان نمی دانست. یادش آمد، سرش تیر کشید. در یک اتوبوس، تک و تنها، آن زمان که مدام بین شهر خودش و تهران در رفت و آمد بود. سفرهایش معمولا با اتوبوس شرکت نفت و بلیط مجانی همراه بود. صدای آهنگ را زیاد کرد. بکارت گوشش نای مقاومت نداشت. امشب هیچ چیز توان نداشت. حتی انگشتانی که می خواستند نامه ای چند صفحه ای را اس ام اس کنند. برفِ روز گذشته حیاط را سفید پوش کرده بود و آن شب باران می بارید. صدای تق تق بارانِ شلاقی که به سقف ایرانیتیِ اتاقش می خورد امانش را بریده بود. حتی صدای بلند هدفون هم کافی نبود تا جلوی صدای شلیکی که از سقف روانه روح و جسمش می شد را بگیرد. گوشی موبایلش را برداشت. با یک دست فقط می نوشت. بعد از اولین اس ام اس خاکستر سیگارش ریخت روی تخت و روتختیِ نویی که تازه پهن کرده بود را سوزاند. موزیک، گوشی، اشک، این ها چیزایی بود که باعث شد سیگاری که در دست چپش به انتها رسیده بود و کلا دو پک به آن زده بود را فراموش کند. ساعت نزدیک 5 بود. «قطره قطره اشک چشمم، می چکد با نم نم باران به دامن، بسته ای بار سفر را، با تو ای عاشق ترین بد کرده ام من..» اشکی که به پایین می ریخت و اس ام اسی که به مقصد نمی رسید. سیگاری که چند جا را سوزانده بود انداخت توی لیوانی که دیگر تبدیل به زیر سیگاری اش شده بود. بازم نوشت، اس ام اس بعدی را هم فرستاد، و همینطور بعدی، ولی این ها جمله هایی بود که در همان جعبه ارسال گوشی اش باقی می ماند و هیچ وقت به مقصد نمی رسید. لپ تاپ را گذاشت روی پایش و همانطور درازکش به عکس روی صفحه اش خیره شد. از آن دریا، از آن موها، از آن لبخند، خاطرات زیادی داشت که همه شان جلوی چشمش رژه می رفتند. «پــویـــا خیلی دوست دارم این اتفاق رو با هم تجربه کنیم..» این جمله را بعد از خواندن یکی از داستان های پویا به زبان آورده بود. امشب دو دل بود. هرشب آرزو می کرد که زودتر صبح شود ولی امشب دو دل بود، نمی دانست که باز هم آرزوی روشنیِ صبح را کند یا اینکه انقدر هوا روشن نشود تا او با خیال راحت در این تاریکی قلت بزند و آرام بمیرد. صفحه لپ تاپش خیس شد. جای لبانش کم کم اثری از لکه های انگشت باقی نگذاشت. بلند شد و رفت نزدیکِ شیر، شیرِ گاز را باز کرد و برگشت به روی تخت خود. این بار دیگر صدا را نمی شنید. اتاق کوچکش غرق شد. هنوز از مشروب شب قبل مست بود. از دیشب تا حالا هیچ چیز نخورده بود. آنقدر سرفه کرد تا بالا آورد. حالا رو تختی اش علاوه بر اینکه سوخته بود، پاکیِ استفراغِ پویا را هم به جان خریده بود تا او آرام بماند. سرش رفت لبه ی تخت، دنبال چیزی می گشت، نیم تنه ی بالایش افتاد روی زمین، لپ تاپ از آن طرفِ تخت افتاد پایین و هدفون از آن خارج شد و صدای بلندِ آهنگ به فضای وحشتناک و تاریک اتاقش اضافه شد. یکی از گوشی های هدفون از گوشش در آمد و خودش هم آن یکی را از روی گوشش برداشت. آن چیزی را که می خواست پیدا کرد. تمام لباس و تنش خیس عرق بود، روی زمین جان می داد تا خودش را به بالای تخت برساند ولی نتوانست. تلاش کرد که فندک را بزند ولی حتی توان این کار را هم نداشت. «این کلام آخرینت، برده میل زندگی را از سرِ من، گفته ای شاید بیایی از سفر، اما نمیشه باورِ من...» وقتی بی سر و صدا دست و پا می زد، فقط به رویایی فکر می کرد که محقق نشد، به دنیایی که از او گرفتند، به یک ماه پیش فکر می کرد، به وقتی که برای تدفین یکی از اقوامش به قبرستان رفته و در غسالخانه ایستاده بود و به این فکر می کرد که خدا آن روزی را نیاورد که. . .

تحویل سال شخصی من!

payamnikfard — Wed, 21 Dec 2011 21:59:00 GMT

پاییز..
پاییز لعنتیِ سال های قبل و دوست داشتنیِ امسال..
زود برگرد که دلم تنگِ نم نم بارانت می شود.

نه..
مثل اینکه آدم های تنها شب های یلدا هم قابل شناسایی اند..
یلداتون خوش رفقا..

داستان (2)

payamnikfard — Wed, 14 Dec 2011 01:19:00 GMT

باز!

ـ خوبی؟ ـ خوبم

ـ نه، خوب نیستی ـ چرا، خوبم

ـ پس چرا می لرزی؟ ـ عادیه

ـ نه، عادی نیست ـ گفتم عادیه

ـ حتماً؟ ـ آره

ـ بخوابیم؟ ـ نه..

ـ چرا؟ - صبر کن..

ـ دیدی گفتم خوب نیستی؟ ـ خوبم، فقط یکم صبر کن

ـ بجنب، وقت زیادی نداریم ـ باشه، بخوابیم

ـ می خوای بیشتر بخوری؟ ـ نه، کافیه

ـ پس بیا اینورتر ـ باشه

ـ چشاتو ببند ـ باشه

ـ بچسب بهم.. ـ چرا انقدر سردی؟

ـ نمی دونم ـ تا آخر باز کردی؟

ـ آره پویا...

ـ جانم؟ می ترسم...

ـ نترس، سخت نیست ـ من دارم میرم کم کم

ـ منم همینطور ـ دو س ت . . .

ـ می بی ن مت..

پایان

خبرها و عکس هایی از «خشکسالی و دروغ»

payamnikfard — Mon, 28 Nov 2011 12:13:00 GMT

نمایش «خشکسالی و دروغ» به نویسندگی و کارگردانی محمد یعقوبی از رو یکشنبه ششم آذر به روی صحنه رفت که با استقبال پرشور تماشاگران همراه بود. این اجرا که به حمید سمندریان تقدیم شد پذیرای هنرمندانی چون رخشان بنی اعتماد، هما روستا، اصغر همت، گوهر خیراندیش، شیرین یزدان بخش، امین تارخ، رضا فیاضی، علیرضا شجاع نوری، لیلی رشیدی و مهرداد صدیقیان بود.

خشکسالی و دروغ
نویسنده و کارگردان: محمد یعقوبی
بازیگران (به ترتیب حروف الفبا): علی سرابی، باران کوثری، آیدا کیخایی، پیمان معادی
طراح صحنه: منوچهر شجاع
طراح لباس: پریدخت عابدین نژاد
آهنگساز: بهرنگ بقایی
طراح پوستر و بروشور: امیر اسمی
مدیرتولید: محمد قدس
دستیاران کارگردان: ساقی عطایی، محمد قدس
عکاس: مصطفی قاهری، نوشین جعفری
مدیران صحنه: صالح لواسانی، ارنواز صفری، مهتا پناهی، رامین یحیی‌زاده
مدیر تبلیغات: شهاب الدین حسین پور امور تبلیغات :هومن نیک‌فرد ، پیام نیک‌فرد
از 6 آذر تا آخر دی ماه ۱۳۹۰ ـ ساعت 20 ـ تماشاخانه ایرانشهر

ادامه عکس های من از آخرین تمرین و اجرای جنرال «خشکسالی و دروغ»